Tijd..... en de bevalling!

Hallo !

Hier nu dan toch even een update van onze kant.

De titel zegt het al, TIJD, wat gaat het ontzettend snel allemaal! Erg leuk, maar als ik zie hoe onze kleine nu toch al weer bijna 60 cm is....

We maken het erg goed en zijn soms erg druk met voedingen, wassen, boodschapjes weer doen en dan nog ergens tijd voor jezelf zien te vinden...

Niet te geloven dat het toch echt al weer zeven weken geleden is dat ik ben bevallen. de herinnering is nog zo vers, dat het nog vorige week lijkt, maar lichamelijk gelukkig niet.

De bevalling kwam zaterdag 12-9 aan het eind van de middag op gang. Ik was die dag ook al helemaal niet lekker, had niet veel trek en mn energiepeil was laag. We konden die dag onze nieuwe fietsen ophalen, maar ik voelde er niet veel voor om door het dorp te fietsen, dus man en buurvrouw naar de fietsenzaak gebracht en zij konden lekker terugfietsen. Het was heerlijk weer. Allebei niet veel puf om te koken, dus gewoon een patatje gebakken met heerlijke frikandellen( ja die gingen er wel smakelijk in...). we hadden bezoek van een vriend van ons hier uit de buurt en die had ook nog een leuke film bij zich, Year Zero, geloof ik dat ie heet. Was erg grappig. Maar ondertussen begon de onrust in mijn buik toe te nemen. Ik voelde, zo als velen al hadden gezegd, dat ik ongesteld ging worden. Toen ik dat voelde was ik erg blij, want ik had er uiteraard veel zin, :).

Rond een uur of 8 de afdeling verloskunde gebeld en hun op de hoogte gebracht over wat en hoe. Ik werd goed te woord gestaan en kon altijd bellen als ik wilde.

'Rustig' film gekeken en ondertussen de weeën maar in de gaten houden. Tegen de tijd dat we op bed gingen, kwamen ze goed op gang, om de 9 minuten. Ik bleef zitten in bed en kon soms rustig naar mn vriend kijken die wel de nodige slaap meenam. Later heeft hij nog een dvd aangezet voor de afleiding. rond drie uur weer met de afdeling gebeld. hen op de hoogte gebracht dat het goed aan het doorzetten was, weeën kwamen zo ronde de 6 a 7 minuten. Als ik zou willen, kon ik richting het ziekenhuis, maar dat mocht ik zelf aankijken. Uiteindelijk heb ik het thuis volgehouden tot een uur of 6. Toen weer gebeld dat ik wilde komen. Ik had de telefoon nog niet neergelegd of ik kon net de toilet halen om weer over te geven...etc.

Ondertussen werd m'n lichaam al helemaal leeg gemaakt, ik was aan de diarree en moest overgeven.

Nadat ik het ziekenhuis had gebeld, ook onze schoonzus gebeld, zij wilde er graag bij zijn.

Zo rond half zeven was ik dus in het ziekenhuis. De rit ernaar toe ook nog best bewust meegemaakt. We moesten ook langs een groene flitspaal en ik zag dat mn vriend bijna 100 reed en waarschuwde hem voor de flitser, hahaha, vond ik wel scherp van mezelf.

Eenmaal in het ziekenhuis werd ik aangesloten op de monitor, braken ze mn vliezen om ook Sebastiaan in de gaten te houden.Ik had toen al een goede 7! cm ontsluiting, dus ik had het al netjes een eind zelf gedaan. Wat voelde ik me trots! Ik heb een uurtje op die kamer gelegen en werd later naar de verloskamer gebracht. (ik krijg megakippevel nu ik dit weer aan het schrijven ben!) Heerlijk. Ik weet dat ik zo in m'n bevallingstrance was, maar toch krijg je wel het nodige mee wat er om je heen gebeurt. Op de verloskamer vlotte het minder snel, na een uurtje had ik 8 cm ontsluiting. ik begon wel moe te worden en last van de pijn in mn rug te krijgen en gaf aan dat ik evt wel pijnmedicatie wilde. Toen ze me even op mn zij legden, wat ik helemaal niet prettig vond vanwege pijn en een raar gevoel in mn onderrug, begonnen toen ook opeens de persweeën! Dat ging opeens zo snel dat ze me weer op m'n rug hielpen. Even daarna kon ik dus gaan persen, dat moet rond half tien geweest zijn. Sebastiaan is om 5 voor 10 geboren. Ik heb maar een kwartiertje hoeven persen. Waarschijnlijk doordat het allemaal zo snel ging heb ik een subtotaal ruptuur gehad, wat dus ook gehecht is. en ik vond dat hechten zoveel pijnlijker dan de bevalling zelf. Jakkes, denk je dat je alles gehad hebt....

Tegen elven waren ze klaar met mij te hechten. Ik ben zó blij dat mn eigen gynaecoloog(Dr Paulsen) dienst had! Echt super, zo vertrouwd is dat dan.

Waar niet echt goed om gedacht is, is dat ik borstvoeding wilde gaan geven. Drukte op de afdeling mag geen excuus zijn. Sebastiaan lag dus wel lekker bij ons, maar werd niet aangelegd, dat gebeurde pas thuis, maar een exacte tijd weet ik niet meer. Ik ben tussen 13 en 14 uur gedoucht door een verpleegster die lekker doorpakte, wat ik ook zei tegen haar. Ze vroeg nog of ik dat vervelend vond, maar ik zei dat ik het nu wel nodig had, want ik wilde tenslotte ook wel naar huis. Na het douchen moesten we nog een poosje wachten op de papieren.

Alles wat je dan om je heen ziet, je vriend aan het bellen met iedereen, de gelukwensen die je dan van iedereen krijgt, tjee wat heerlijk, overweldigend fantastisch! Ik ben zo blij dat ik dit heb mogen meemaken. Maar tegelijk word je ook zoveel kwetsbaarder. Rond half vier waren we thuis die middag, maar daar weet ik niet mee zoveel van. alleen dat alles mooi versierd was. Ik was kapot....

Maar goed. Het herstelde gelukkig allemaal goed, maar ik dacht dat ik met 2 maanden wel weer op paard zou zitten, maar dat heb ik afgelopen week pas voor het eerst gedaan. Heel rustig aan natuurlijk, maar t voelde weer heerlijk.

De borstvoeding liep na een paar dagen ook goed, maar wel behulp van afgekolfde voeding. Sebastiaan was erg moe en had veel energie nodig om zichzelf warm te houden, wat met behulp van kruiken wel lukte

liefs sandra.